Tinkerbells uit Amsterdam

Tinkerbells uit Amsterdam

-1-

 

Fabian Rauschenbach keek vanuit zijn ooghoeken naar het cabinepersoneel dat door het gangpad en op neer liep. De stewardessen droegen dunne bloesjes, waar je hun bh doorheen kon zien, en kokerrokjes die superstrak over gulle rondingen spanden. Nou, dan waren de broeken van hun mannelijke collega’s een stuk minder onthullend. Als die ene donker, met dat korte, zwarte haar, in een bepaalde houding stond, dan leek hij een flinke pik te hebben, en zijn kont zag er ook lekker uit, maar het hebben en houden van de mannen werd lang niet zo ruimhartig tentoongesteld als dat van de vrouwen. Het was weer eens oneerlijk verdeeld in de wereld.

Af en toe werd hij betrapt. De stewards – die natuurlijk homo waren, Fabian had  het best gezien – onderdrukten een glimlach wanneer ze de vijftienjarige jongen zagen gluren en de stewardessen staken nuffig hun neus in de lucht. Maar Fabian haalde zijn schouders op. Hij was ver van huis en dat gaf hem een gevoel van onaantastbaarheid.

 

‘Dames en heren,’ klonk het uit de luidsprekers, ‘hier meldt zich uw gezagvoerder, Gerard van Soest. Uw attentie alstublieft. Is misschien er een arts in het vliegtuig? Een van de passagiers is onwel. Ik herhaal: is er een arts in het vliegtuig? Meld u zich dan alstublieft bij het cabinepersoneel.’

Iedereen rekte zijn nek, nieuwsgierig waar het onheil had toegeslagen. Vooral voor in het toestel leek het onrustig. Fabian boog naar links, het gangpad in, om het beter te kunnen zien. De flamboyante latina die aan de andere kant van het gangpad zat, deed hetzelfde, zodat hun haren elkaar raakten; haar weelderige lokken lang en donkerblond, zijn springerige krullen vuurrood, bijna oranje.

 

‘Pardon!! Mag ik er misschien even langs?’ klonk het ongeduldig achter hen. Fabian draaide zich om en zag hoe een lange, blonde man zich door het gangpad wrong. Hij ging snel aan de kant en keek omhoog toen de man passeerde. Sodeju, wat een lekker ding. Groot, zongebruind, met mooie, blauwgrijze ogen. En vooral: een superstrakke spijkerbroek! Yummie. Fabian ging meteen weer in het gangpad hangen om de kont van de man na te kijken. Alsjeblieft! Daar kon je mee thuiskomen.

 

De jongen zag dat de wulpse dame aan de overkant net zo gretig naar de gespierde billen zat te loeren als hij. Hij giechelde. Ze keek hem aan en knipoogde, met haar beide duimen in de lucht.

‘Lekkere kont!’ fluisterde Fabian.

‘Ja!’ zei ze zacht. ‘En het is een grote kerel! Misschien heeft ie een flinke…’ Met haar handen boven elkaar omklemde ze een denkbeeldige staaf van geducht formaat.

Fabian proestte en wierp een blik naar rechts, maar zijn vader tuurde ingespannen naar de voorkant van het toestel en leek geen oog te hebben voor het geginnegap naast hem.

 

De lange, blonde man stond voorovergebogen over een van de passagiers. Fabian maakte snel zijn bril schoon, om vooral geen detail te missen. Iets zei hem dat het ongepast was om zich te verlustigen aan het achterwerk van een dokter die poogde om het leven van een patiënt te redden, maar hij kon het niet laten. En zijn zwierige buurvrouw deed het ook: ze hield nu haar handen alsof ze er twee grote meloenen op droeg, en maakte knedende bewegingen met haar gespreide vingers, terwijl het puntje van haar tong tussen haar glanzend gestifte lippen heen en weer flitste. In haar dunne, witte bloesje sprongen twee volle, ronde borsten vrolijk op en neer, elke keer wanneer ze om zich heen keek, wat ze om de haverklap deed. Nee, geen bh natuurlijk.

 

In een opwelling keek de jongen opeens naar rechts. Zijn vader wendde haastig de blik af, maar niet snel genoeg: Fabian had nog net gezien dat hij inderdaad zat te gluren naar de dansende tieten van de diva naast hem.

Hij leunde naar achteren, zodat zijn vader beter zicht kreeg. ‘Je gaat je gang maar, pa,’ zei hij zacht in het Duits. ‘Ze heet Rafaela, ze is Braziliaans en ze is helemaal voor jou.’ Zijn vader gaf hem een por in zijn zij.

 

De dokter zei iets tegen de stewardessen en liep toen met grote stappen terug naar zijn plaats. Fabian bleef over de armleuning hangen, met een bezorgd gezicht, om de indruk te wekken dat hij belangstelling had voor het verloop van de medische hulpverlening, maar heimelijk loerde hij alleen naar het kruis van de dokter. Zou hij inderdaad… Nou en of! Zijn donkergroene ogen schitterden van opwinding: daar kwam een spectaculaire bobbel op hem afstormen, exact op ooghoogte… Pas toen de man vlakbij was, ging hij snel rechtop zitten.

Hij schrok hevig toen de langsijlende gestalte naast zijn stoel struikelde en zowat languit tegen de grond smakte. ‘Holy shit!!’ klonk het hartgrondig. ‘Wie laat zijn kutschoen hier in het gangpad slingeren?!’ Onmiddellijk keek Fabian tussen zijn voeten, en… téring! Maar één sneaker… Hij keek over zijn schouder en zag de andere in het gangpad liggen. Met een rood hoofd vloog hij overeind en griste de schoen naar zich toe. Toen hij opkeek, zag hij dat de blonde dokter hem nog een vernietigende blik toewierp, voor hij zijn weg vervolgde.

‘Je moet in het vliegtuig je schoenen ook bij je houden, jongen.’

‘Jaaa, pa…’

 

Nadat de dokter nog een keer door het gangpad was gestormd, riep de gezagvoerder om dat de patiënt met grote spoed naar het ziekenhuis moest, en dat het toestel daarom voortijdig zou landen, en wel in Amsterdam. Vandaar zouden de passagiers met bussen naar Düsseldorf worden gebracht.

In het vliegtuig klonk onderdrukt gemompel; de mensen baalden van deze tegenslag, maar in het licht van de noodsituatie van hun medepassagier was het ongepast om daar hardop uiting aan te geven.

Fabian keek naar zijn vader. Die haalde zijn schouders op. Hij was hoogleraar aan de universiteit van Düsseldorf, dus hij had nog twee weken zomervakantie, en zelf hoefde Fabian ook pas half augustus weer naar school. Komende week zou hij naar zijn moeder gaan, maar dat was pas op dinsdag. Nu was het vrijdagochtend.

Rafaela reageerde minder laconiek. ‘Grande porra!’ Haar diepe stem was zeker zes rijen verder te horen en sommige mensen keken afkeurend om. Driftig krabbelde ze iets op een notitieblokje. Ze belde om een stewardess en gaf opdracht om een sms te verzenden; dat was een dienst die op deze vlucht werd aangeboden. ‘Wat een gesodemieter!’ mopperde ze tegen Fabian. ‘Ik heb een afspraak voor een fotoshoot. Bij een topfotograaf! Maar dat ga ik nevernooit halen met een bus. Misschien dat het lukt met een taxi.’

Toe maar, dacht Fabian. Met een taxi van Amsterdam naar Düsseldorf.

Het toestel zette de landing in.

 

– 2 –

 

In de rij voor de paspoortcontrole stond Fabian opnieuw naast Rafaela. Hij zag haar kijken naar de identiteitskaart in zijn hand en liet hem aan haar zien. ‘O, morgen ben je jarig! Gefeliciteerd. Hoe oud… Ach, wat schattig, sweet sixteen!’ Ze keek hem aan. ‘Mag je dan alcohol in Duitsland?’

Fabian knikte vrolijk. ‘Ja! Eindelijk. Bier en wijn, nog geen sterke drank.’

‘Oooohh!’ joelde ze. ‘In mijn land mag je dat pas vanaf achttien! Niet dat iemand zich eraan houdt, hoor. En autorijden?’

‘Nee, dat is in Duitsland vanaf achttien jaar.’

‘Is er nog meer wat je vanaf morgen mag?’ Fabian leek te aarzelen. Rafaela lachte lief naar hem. Ze sloeg vertrouwelijk een arm om zijn middel en trok hem tegen zich aan; ondanks haar torenhoge hakken was ze nog kleiner dan hij, terwijl hij zelf bepaald niet groot was voor zijn leeftijd. ‘Aan Rafaela kun je alles vertellen.’ Hij voelde een zachte borst tegen zijn ribbenkast duwen.

Hij boog zich naar haar oor en fluisterde. ‘Vanaf morgen mag ik… seks hebben.’

Rafaela’s ogen gingen wagenwijd open. ‘Nu niet, dan?’

‘Jawel, maar nu mag het alleen… met jongens van mijn eigen leeftijd. Niet met iedereen. Niet met… mannen.’

‘Oh… en dat is wat jij wilt, hè? Mannen!’ Fabian knikte glunderend. ‘Ik ook, hoor! Ik ben dol op… grote Josés!!’ Met een fladderende hand duidde de brunette een man aan die hoog boven hen beiden uittorende. ‘In mijn land mag je seks met iedereen vanaf je veertiende!’

‘Echt waar? En… heb jij…’

Ze grinnikte. ‘Joh, ik zat ik al bij Josés op schoot toen ik tien was! En gróte Josés, hoor! Maar stiekem. Mijn moeder mocht het niet weten.’ Haar telefoon pingde. Ze keek op het scherm. ‘Yesss! Mijn vriendin heeft een taxi voor me geboekt! Ik word afgehaald bij het meeting point.’ Ze keek op naar Fabian. ‘Wil je niet meerijden?’

Nou… dat was helemaal geen gek idee, vond Fabian. In de bus zou hij drie of vier uur lang naast zijn vader zitten. En hij kon het prima met hem vinden, maar ze hadden net een hele week samen in New York rondgelopen. Dan zat hij liever op de achterbank van een taxi te geiten met Rafaela, met haar ondeugende pretogen.

Hij tikte zijn vader op de schouder. ‘Zeg pa,’ zei hij in het Engels, ‘deze charmante dame vraagt of wij in haar taxi mee willen rijden naar Düsseldorf.’

Thomas Rauschenbach keek om. Hij was een grote, gezette man, met een kalende schedel die omzoomd werd door een rand dunne, grijze krulletjes, en hij droeg een woeste baard. Zijn ogen gingen iets verder open toen hij de ranke arm om de taille van zijn zoon zag. ‘Tjonge. Wat een… allervriendelijkst aanbod.’ Zijn blik bleef net iets te lang hangen bij het uitpuilende bloesje van de betoverende verschijning en Thomas kleurde een beetje toen hij aan de twee grijnzende gezichten zag dat hij was betrapt. ‘Ik ga wel voorin,’ zei hij snel.

‘Graag, pa. Dan gaan Rafaela en ik op de achterbank.’

‘Nee!’ riep Rafaela ineens. Fabian fronste. ‘Wacht even!! Niet jij en ik! Jij…’ een slanke vinger prikte in Fabians borstbeen, ‘en ik…’ ze wees op zichzelf, ‘en…’ ze stapte uit de rij en wees naar voren, ‘en onze knappe dokter!!’ De mond van de jongen zakte een stukje open, terwijl hij op zijn tenen ging staan om tussen de mensen door te kijken. Daar… daar stond de lange, blonde man. Het reliëf in diens strakke spijkerbroek kon hij nu natuurlijk niet zien, maar hij herinnerde zich elk detail ervan, van zijn geloer door het gangpad. En die vent zou straks misschien… Sodeknetter! Plotseling kriebelde het in zijn buik en voelde hij dat zijn pik stijf werd. Ooohhh…

 

Lees meer